How to kill your colleague

In 10 easy steps everyone can manage

1.      Identify the colleague you want to kill. There may be several candidates for the job. Pick the colleague that annoys you most and most frequently. That way, you will greatly improve your blood pressure levels with a minimal amount of effort.

2.      Bide your time. At some point, the two of you will be alone. You may only have the time it takes another colleague to go for a wee. Therefore, you should plan ahead.

3.      Pick your weapon of choice. Don’t bring anything noisy like a machine gun to work. It attracts attention. Go for something subtle, like poison, a neck pillow, or just the victim’s own coat. Make sure the item cannot be linked back to you.

4.      Pick the right location. Don’t smother your colleague in full view of the surveillance cameras.

5.      Think about whether you want to get rid of the body or not. If you use poison, there is no need to hide the body. You can just scream your head off and pretend you’re trying help the victim. You can even run out of the room to get the company nurse. No-one will expect you to be the culprit.

6.      If you do want to remove the body from the crime scene, have your plan ready before you commit the crime. I know, if you’re a man, you’re screwed, because you lot only read instructions one by one. ALWAYS READ THE FULL INSTRUCTIONS BEFORE COMITTING A MURDER. Don’t stuff the body in the nearest filing cabinet where it will be discovered as soon as another colleague needs a new pen or where the smell will give it away, whichever occurs first. Places of choice are the elevator, the emergency stairs, a busy thoroughfare, the van in the basement everyone knows is used for you-know-what, or the showers. As noted in point 4, don’t drag your colleague through the corridors in full view of the cameras.

7.      Check the scene of the crime. Wipe away any traces of blood/saliva/bodily fluids I don’t want to know about. Don’t put that unicorn neck pillow in your locker if it wasn’t yours, even if it is crazy cute. Remove any personal items you may have left on your colleague’s desk. This does not include the poisoned coffee, as the police will certainly rule out suicide if they can’t easily find the poison. If you work near a train station or petrol station, you can dispose of the murder weapon there. Under no circumstances should you take the murder weapon home!

8.      Have your story ready. Even if it is to say ‘Ohm, I don’t know where Mark went off to…’ Don’t start to stammer or appear agitated. Make eye-contact and live your lie. You do not know what happened and therefore you shouldn’t be nervous. Unless the body has just been found and everyone is going completely bonkers, then you should follow suit.

9.      Stick to your routine. Don’t suddenly go rushing off home when you would normally chat with the pretty blonde at the reception, trying to get her number yet again. If you’re driving, keep your mind on the road. There is no point in crashing now you have just made your life that much better. A few lessons of mindfulness should help with this issue.

10.   Remember that some jobs come with easy colleague disposal facilities. If you are an archaeologist, there is no reason why you should still be tolerating annoying colleagues. You have the tools at your disposal, you have the solitary setting in a misty field, and you’ve already dug the grave. Your colleague merely ‘went for a pee’ and mysteriously ‘disappeared into the fog’.

Sollicitatie voor boekenslechterik

De eerste kandidaat deed schuchter de deur open.

‘Is dat hier voor die… eh… sollicitatie?’ Hij bleef als een groot vraagteken in de deuropening staan.

‘Inderdaad. Gaat u zitten, meneer…’ Ik raadpleegde mijn papieren. ‘Donkeremaen.’

‘Dit begint al goed,’ fluisterde het hoofd van HR misprijzend.

‘U ziet uzelf dus als een prima slechterik,’ ging ik verder. ‘Kunt u ons vertellen waarom?’

‘Oei.’ De jongeman keek verschrikt. ‘Ja eh… Ik breng mijn neefjes en nichtjes altijd aan het schrikken. Ik spring opeens tevoorschijn, ziet u, zo boe!’, hij zwaaide wild met zijn lange armen, ‘en ja, dan gaan die kinderen er meteen gillend vandoor hé.’

Ik slaakte een inwendige zucht. ‘En hebt u ook werkervaring in een boek? Hebt u al een personage gespeeld?’

‘Eh…’ De ogen van de man schoten naar de gezichten van mijn collega’s. ‘Nee.’

‘Ik begrijp het.’ Kort en krachtig streepte ik meneer Donkeremaen van de lijst.

Kandidaat nummer twee gooide arrogant de deur open, nam ons allemaal argwanend op, en plofte neer op de stoel.

‘Goed, meneer Guiccardini, wat kunnen wij van u verwachten?’

‘Vraag jullie liever af wat Guiccardini van júllie verwacht,’ counterde de Italiaan, een dikke vinger in onze richting priemend.

‘Ah-hah,’ zei ik droog. ‘Wat is uw specialiteit?’

Guiccardini lachte zijn gouden tanden bloot. ‘Ik zal je vertellen wat mijn specialiteit is. Jij en ik, wij hebben een probleem,’ gebaarde hij omstandig. ‘Ik bel mijn neefjes Louis en Lucca. Zij komen en praten met jou – met hun vuisten.’ Guiccardini gaf een onaangenaam lachje. ‘Jij doet nog steeds moeilijk?’ Hij trol een afkeurend gezicht en knipte met zijn vingers. ‘Louis en Lucca nemen je mee op reis – naar de onderwereld.’ Guiccardini grijnsde tevreden.

‘En hoe ziet u uw capaciteiten passen in een fantasysetting?’

Guiccardini’s grijns verdween abrupt. ‘Fantasy, pah! Wat maakt de setting uit? Ik knijp iedereen tot eenhoornmoes.’ Hij balde zijn vuist in een gewelddadig gebaar.

‘Dank u, meneer Guiccardini, u mag de volgende roepen.’ Ik doorstreepte nog een naam op mijn blad.

‘Wat, de volgende?’ grauwde Guiccardini. ‘Denken jullie dat die beter zal zijn dan ik? Pah!’ Hij spuwde op de grond.

‘Wij denken voorlopig nog niets, meneer, behalve dat dit gesprek afgelopen is.’

‘Jullie horen nog van mij!’ Weer priemde een vet vingertje in onze richting.

‘Ik zie hier dat u veel ervaring hebt in de boekenwereld,’ zei ik tegen de dertiende kandidaat.

‘Inderdaad.’ De kale man van middelbare leeftijd tegenover me was niet erg spraakzaam. In plaats daarvan staarde hij me al de hele tijd indringend aan. Sinds hij was binnengekomen waren mijn collega’s rechtop gaan zitten en lieten ze hun smartphones schuldbewust op de tafel voor hen liggen.

‘Wat zijn uw gebruikelijke methodes?’ Ik keek verwachtingsvol op van mijn vragenlijstje.

‘Ik zie niet waarom ik mijn werkwijze zou moeten toelichten.’ De ogen van de man vernauwden zich slechts lichtjes, maar de kilte die ze uitstraalden was meer dan voelbaar.

‘Eh… En de gevolgen van uw werkwijze?’

De man snoof laatdunkend. ‘Haat. Moord. Genocide. Uiteengerukte families. Verraad.’

‘Ok …’ Ik staarde in het wilde weg naar mijn vragenlijstje. ‘Waar zit u zichzelf over tien jaar?’ flapte ik eruit.

De man stond zichzelf een klein lachje toe.

‘Op uw plek.’